Ruim twintig jaar werkte ik met kinderen in Nederland en twaalf jaar in Londen. Elk kind, ongeacht de achtergrond, wil gezien en gehoord worden in diens unieke kracht.
Van Londense achterstandswijken tot internationale scholen
Mijn naam is Irene Kloppenburg. In mijn loopbaan heb ik gewerkt met alle leeftijdsgroepen op een grote variëteit aan scholen: ruim twintig jaar in Nederland en twaalf jaar in het bruisende Londen.
Mijn tijd in Londen heeft mijn blik op de wereld en op kinderen in brede zin verruimd. Ik gaf les op meer dan 50 verschillende scholen in zeer uiteenlopende wijken. Ik deed er tijdelijk invalwerk, maar werkte ook langere perioden op staats- en privéscholen.
De contrasten waren groot: van intensieve interventies in achterstandswijken, waar ik ook kinderen hielp die volledig buiten het systeem waren gevallen en niet meer naar school gingen, tot het begeleiden van leerlingen op internationale scholen en privélessen bij gezinnen uit de ‘upper class’.
Al deze ervaringen brachten mij in aanraking met vele culturen, sociale achtergronden en didactische aanpakken. Het heeft me veel geleerd over wat wel en niet werkt, en waarom dat zo is. Het leerde me bovenal dat elk kind, ongeacht de achtergrond, gezien en gehoord wil worden in diens unieke kracht.
Werken vanuit rust en aanwezigheid
Terug in Nederland heb ik op diverse basisscholen ingevallen om volledig op de hoogte te blijven van de meest recente onderwijsontwikkelingen. Maar ik merkte ook dat ik meer wilde bieden dan het systeem toelaat.
In mijn werk van nu zie ik mezelf als een ‘instrument’ dat rust en ruimte brengt. Ik neem de tijd om werkelijk stil te staan bij wat een kind nodig heeft. Waar we vaak geneigd zijn om te kijken naar wat er ‘mis’ is of welk ‘label’ een kind heeft, zoek ik bewust naar de mogelijkheden die weer de ruimte mogen krijgen. Hoewel labels als dyslexie, ADHD of autisme behulpzaam kunnen zijn, gebruik ik ze zelf niet als uitgangspunt; ik kijk naar het kind als geheel.
Mijn achtergrond in zowel het onderwijs als het bedrijfsleven en het sociaal-maatschappelijk veld stelt me in staat om buiten bestaande kaders te denken. Ik ben niet alleen een coach, maar een vertaler die de brug slaat tussen het kind, de ouders en de school.
Een praktijkverhaal
De metro van Andreo
Andreo komt uit een Romagezin. Zijn inktzwarte ogen kijken me blijmoedig aan. Hij loopt ongeveer een jaar achter en kan op 8-jarige leeftijd nog niet goed tot 20 rekenen. Redactiesommen zijn al helemaal een probleem.
Ik begin wat met hem te kletsen. ‘Juf, ik ben van het weekend naar mijn oma geweest met de metro…’ en vervolgens vertelt hij mij welke Londense tubelines hij moest nemen, bij welke stations die langsgingen en waar hij moest overstappen. Andreo is gek van treinen en de ondergrondse. Hij vertelt honderduit en blijkt alle lijnen met alle stations uit zijn hoofd te kennen!
‘Dan ben jij niet dom…,’ zegt een stemmetje bij mij vanbinnen. De komende weken werk ik dagelijks me hem. Alle sommen gaan over treinen en over passagiers die in en uitstappen. Andreo straalt. Na drie weken kan hij optellen en aftrekken tot honderd. Jammer dat het gezin daarna weer verder trekt…
